Ég veit ekki hvort það er hinn tætingslegi málarekstur samtímans sem veldur því að ég loka núið úti við hvert tækifæri sem gefst og sekk mér ofan í að skoða hvað menn sögðu og gerðu á 19. öld, hér á Íslandi og víðar í Evrópu. Þessi aðferð er fín til að hvíla sig á argaþrasi og áreiti, sem stundum er svo nálægt manni að það tætir dálítið. Gott að eiga sér andlegt skjól í fortíðinni þegar svo leiðis er. Rétt þó að taka fram að þetta er engin öfugsnúin fortíðarþrá, enda hefði ég ekki fyrir nokkra muni viljað vera uppi á 19. öld.
Advertisement
Unnur Birna Karlsdóttir
